Quinty blogt

18 jaar geleden werd mijn dochter geboren.
Ik was 21, geen benul wat me te wachten stond.
Toch hield ik vanaf de dag dat ik wist dat ik zwanger was zielsveel van dit wezentje in mijn buik.

En toen begon de onzekerheid.
Kan ik dit wel? hoe dan? Ze is mijn verantwoordelijkheid. Voor altijd!
straks gaat het verkeerd. Eet ze wel goed? Is ze wel blij?
Straks word ze ziek, gaat ze dood…Nee Quinty stop.

Ik maakte mezelf soms gek. Zo bang dat er wat zou gebeuren met haar.
Leuk joh een baby. Had het me wel iets anders voorgesteld.

Welke roze wolk? postnatale depressie kwam om de hoek kijken.

Haar vader begreep er niks van. Ik ook niet.

ik had dus die depressie waar ik bang was om haar te verliezen.
Niemand mocht haar vasthouden. Behalve mijn moeder en nicht.
Ik kon natuurlijk niet iedereen bij haar weghouden. Dus met pijn en moeite mocht iemand haar vasthouden. Eventjes,
niet te lang.

Ze was een kleine dikkerd. hartstikke gezond. groeide goed.
Altijd blij.
ik was niet blij.
Die verantwoordelijkheid greep me naar mijn keel.

Moet ik nu mijn hele leven zorgen voor haar?
Dat kan ik toch helemaal niet?

Waarom is er geen universitaire studie, ‘hoe voedt ik een kind op?’

Nee je hebt sex, het lijkt zo leuk en romantisch. Je bevalt en succes ermee.
Je doet wat je kan, advies van vrienden, ouders. Je neemt wat advies in je op wat denkt dat goed voelt
en voed ze op.

Die kleine bolle baby is nu een prachtige meid van 18.

Ik ben zo trots op haar. Oke eerlijk, niet altijd. 50% van de tijd kan ik haar nog wel achter het behang plakken.
Al gaat dit steeds beter.

Die pubertijd was een zogenoemde achtbaan!
Vind je de babytijd lastig? Wacht maar tot ze een dramatische, hysterische, egoistische puber worden.
Dan begint de shit show pas echt.

Wat hebben wij veel ruzie gehad. Discussies. Ik was de slechtste moeder op aarde.
Ze begreep niet waarom ik haar moeder was.
Ze haatte me soms met heel haar hart en ziel.
Ze mocht nooit wat en kreeg niets.

Natuurlijk beseffen ze niet dat wij als ouders alles doen om ze te beschermen, dingen te leren. Te sturen.

Maar hey, ik weet zefs soms niet eens wat ik met mijn leven aanmoet.
Ik begrijp mezelf vaak niet eens.
Hoe moet ik dan alles weten van een kind met een totaal ander karakter als mij.

Natuurlijk is elk kind anders.
De ene puber is makkleijker als de andere.

We hebben ons er doorheen geslagen. Die pubertijd.

Nu al 18 en de hormonen chaos in haar lijf lijkt te bedaren.

Ze is zo sterk, grappig, slim en gewoon lekker haarzelf.

Die 18 jaar was pittig. Maar had het voor geen goud met haar willen missen.

Liefs Quinty