Hier zit ik dan.
Zaterdagochtend.
Wasjes draaien. Huis lekker fris. Zelf niet helemaal lekker lichamelijk.
Normale zaterdag voor mij:
Voetbalwedstrijd met de jongste, s’middags nog een paar uurtjes werken, boodschappen doen,eten klaarmaken. En dan is het zo weer avond en tijd om te gaan slapen. 2 dagen lang non stop gehoest.
De jongste is nu al 6 dagen ziek. Koorts, hangerig, niet willen eten.
Ik vond het zo zielig en tegelijkertijd werd ik er zo geïrriteerd van. Van het constante hoesten maar ook dat ik hem niet kon helpen.
Vanmorgen weer fruit gekocht. Even weer wat vitamientjes erin drukken. Hij wou al die dagen niet eten. Toch elke dag wat druifjes naar binnen kunnen krijgen en zo’n multivitamine. Hij wil weer wat eten gelukkig.
De middelste kwam vanmorgen ook beneden. Mam ik voel me zo ziek. Daar gaan we nog een keer.
En eigenlijk komt ziek zijn nooit uit hè.
De jongste heeft morgen eigenlijk een kinderfeestje waar hij zo graag naartoe wil. En de middelste heeft volgende week toetsweek.
Maar goed. Ziek is ziek. En veel rust is dan erg belangrijk natuurlijk.
Dit weekend dan maar nog even lekker binnen blijven, de jongens verzorgen. En zelf ook even bijtanken.
En dat het nooit uitkomt geeft eigenlijk wel aan hoeveel verplichtingen we altijd hebben.
Altijd doorgaan. Werken, feestjes, sport, het huishouden. En het lijstje gaat nog wel even door.
We nemen gewoon bijna geen rust en tijd voor onszelf meer.
Zit je even. En dan denk je even te kunnen ontspannen. Gaat er van alles door je hoofd.
Dit moet ik nog doen, dat ook nog, ik moet nog even een mail sturen en een afspraak verplaatsen.
Eigenlijk moet ik de bedden verschonen en de badkamer heeft nodig een beurt nodig.
Al zitten we even rustig. Onze gedachten gaan maar door en door.
Of we zitten op Social media. Scrollen en nog eens scrollen. Wat doet iedereen, wat heeft iedereen toch een leuk leven als je dat allemaal zo ziet op fb of Instagram of waar dan ook.
Perfecte relaties, prachtige nette kinderen met alleen maar liefde in huis.
Soms denk ik waarom moet je dat allemaal
Online gooien? Als het allemaal niet zo perfect is.
Maar goed, je zet niet snel op internet: “gister ruzie gehad met m’n man, wat haat ik die vent soms!” Of: “ ik weet niet meer wat ik toch moet met die puber van mij, luistert voor geen meter, alleen maar een grote bek.”
Zou het eigenlijk juist niet fijn zijn om dat ook te delen?
Denken we niet heel vaak, ik zal wel de enige zijn? Ben ik wel leuk genoeg als vriendin? Ben ik wel een goeie moeder?
Natuurlijk delen we dat niet online, dat delen we met vrienden of familie of collega’s.
Maar dat is ook het leven. Leuke dingen en ook minder leuke dingen.
Ik merk dat ik nu alle kanten opvlieg met deze blog.
En ik ga er nog een meer artikelen over schrijven.
De minder leuke kanten aan het ouderschap. De minder leuke kanten aan relaties.
En natuurlijk hoe je het beste een balans kunt vinden hierin.
Wat eigenlijk nooit stopt. Balans vinden. Elke dag opnieuw.
Nu eerst verder met het verzorgen van m’n 2 jongens.
En in de tussentijd even niets doen.
Quinty blogt 
Plaats een reactie